Universe of data

Angst in beeld Ik zag sterren, die ver weg van ons lijken te zijn en met het blote oog een puur abstracte vorm en betekenis hebben. Abstractie geeft ruimte aan verbeelding. Terwijl ik die ruimte probeerde te vullen met mijn eigen ideeën, creëerde ik mijn angst.

Angst is eng. We proberen angst zo veel mogelijk te vermijden, omdat dit ons verlamt. Ik was erg bang voor het universum. Wanneer ik naar de sterren keek, wat mensen normaal gesproken associëren met absolute rust, raakte ik juist in paniek. Deze angst heb ik niet overwonnen, maar ik kan wel mijn gedachten en emoties controleren. Ik kan naar de maan kijken, bewust zijn van het formaat en de afstand, en accepteren dat het zo is.

Ik heb mezelf blootgesteld aan mijn angst door informatieve video’s te bekijken met als onderwerp het universum. Tegelijkertijd heb ik door middel van sensoren mij stressniveau gemeten, wat mijn angst weergeeft. Een opmerkelijke uitkomst van de geregistreerde data is dat aan het begin van de video mijn stressniveau hoger is dan aan het einde. Dit komt omdat ik vooral bang ben voor wat er gaat komen gaat en ik mijn verwachting invul met het ergste scenario. Achteraf blijkt mijn stressniveau steeds lager te worden en besef ik dat ik voor de videobeelden niet meer bang hoef te zijn. De waardes tonen per onderwerp en onderdeel van de video’s aan hoe ik reageerde. Vanuit deze waardes heb ik kleurverlopen ontworpen die functioneren als tijdlijn om de data visueel te ontwerpen, waar een voorbeeld hiervan te zien is op de achtergrond van deze tekst. Ook heb ik een website gemaakt waarop de video’s te bekijken zijn en waar ik tegelijkertijd de achtergrond mijn emoties laat zien door middel van kleurverandering. Door deze uitkomsten te delen hoop ik aan te tonen dat het mogelijk is om je eigen angsten nietig te verklaren.

Het werken met emoties is niets nieuws binnen de ontwerpwereld, zelfs kunstenaars zijn hiermee bezig. Maar het soort sensor waar ik mee werk wordt met name gebruikt door psychologen. Een voorbeeld hiervan is Rosalind Picard, die deze sensor gebruikt om triggers bij autistische kinderen te onderzoeken. Autistische kinderen ervaren een groeiend gevoel van stress , wat uiteindelijk resulteert in een uitbarsting. Dit kan voorkomen kan worden door middel van het gebruik van de sensoren. Voor het bereiken van het maximale stressniveau kan ingegrepen worden. Ook kunnen autistische kinderen hun emoties niet goed uiten naar omstanders. De data die verzameld wordt kan dit echter wel zichtbaar maken. Het autistische kind kan een signaal krijgen wanneer hij of zij deze stress aan het opbouwen is, maar ook omstanders kunnen bij deze gebeurtenis eerder betrokken worden. Autisme kan niet worden “genezen”, maar we krijgen wel meer grip op de emoties die erbij betrokken zijn.

In mijn project probeer ik ook mijn angsten zichtbaar te maken voor omstanders. Sommige kunnen het niet helemaal begrijpen en weten dan ook niet hoe ze mij zouden kunnen helpen. Maar er zijn ook mensen die ongegronde angst delen met mij, terwijl we ons eigenlijk groot moeten voelen omdat we er in ieder geval bewust van zijn dat het bestaat. Daarom zie ik de noodzaak om mijn universum aan emoties te delen met anderen, in de hoop onze eigen emoties beter te kunnen begrijpen en controleren.

- Myrna de Bruijn